Uwzględniając kierunki zmian, które zaszły w szkolnictwie wyższym w latach 2007 – 2015, Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego opracowało koncepcję rozwoju na lata 2015 – 2030, będącą kontynuacją realizowanych wcześniej strategii.

.
W latach 2007 – 2015 zaszły znaczące zmiany w dziedzinie szkolnictwa wyższego i nauki. Powołano Narodowe Centrum Nauki oraz Narodowe Centrum Badań i Rozwoju, będące organami decyzyjnymi w kwestii dofinansowań w systemie grantowym, jak również Centra Transferu Technologii i Akademickie Inkubatory Przedsiębiorczości, ułatwiające wdrażanie nowatorskich pomysłów. Międzyuczelniana współpraca, większa mobilność studentów i naukowców oraz porównywalność systemów kształcenia jest możliwa dzięki wprowadzeniu Polski do Europejskiego Obszaru Szkolnictwa Wyższego, a wdrażany program umiędzynarodowienia szkolnictwa wyższego przyczynia się do włączenia polskich uniwersytetów w obieg światowy. Do tego celu służy także strategia promująca otwarty dostęp do treści naukowych.

Jako kontynuację podjętych działań, w programie rozwoju nauki i szkolnictwa wyższego na lata 2015 – 2030 przewidziano realizację czterech głównych celów:

1. Wzrost jakości kształcenia w szkolnictwie wyższym i dopasowanie go do potrzeb społecznych i gospodarczych, poprzez m. in.:
– rozwinięcie studiów o profilu praktycznym,
– weryfikacja systemu oceny jakości kształcenia opartego na efektach kształcenia,
– poprawa polityki kadrowej i zwiększanie kompetencji nauczycieli akademickich,
– zmiany w charakterze studiów I i II stopnia oraz poprawa jakości studiów doktoranckich i habilitacji,
– umiędzynarodowieni szkół wyższych i placówek naukowych,

2. Poprawa jakości badań prowadzonych w polskich instytucjach naukowych:
– zwiększenie liczby wdrożeń,
– tworzenie nowych typów jednostek naukowych, szczególnie w ramach programu Horyzont 2020,
– współpraca z polskimi naukowcami prowadzącymi badania za granicą,

3. Zmiany organizacji, zarządzania i finansowania szkolnictwa wyższego i nauki:
– zmniejszenie obciążeń biurokratycznych,
– planowanie strategiczne w definiowaniu priorytetów badawczych,
– zmiana systemu finansowania uczelni i jednostek naukowych, powiązana z oceną jakości kształcenia,
– zróżnicowanie ścieżek kariery akademickiej i dostosowanie systemu oceny pracowników.

4. Zwiększenie oddziaływania na otoczenie społeczne, gospodarcze i międzynarodowe:
– poszerzenie form popularyzacji wiedzy,
– wzmocnienie finansowania nauki poprzez poszerzenie współpracy z przedsiębiorcami oraz zachęcenie do inwestowania w B+R,
– wspieranie idei „uczenie się przez całe życie”.

Pełna treść artykułu dostępna tutaj.